Олны дунд орох тусам ганцаардана...
Орчлон нилдээ захгүй уудам далай мэт...


Ганцаардал бол барих барьцгүй атал байж болох хамгийн бодит оршихуй...Гуниг бол мэдлэг мэдрэмжийн торгон огтлол юм...Бид дандаа л ямар нэгэн найранд дээр суугаа мэт хөөрлөөр амьдрах юм бол мөнхөд согтуу явна...Бусдад анзаарагдах хэрэггүй, бусдыг анзаар...Үр дүнг битгий хүлээ...Өөрийнхөө дотор юу ч битгий үлдээ, дөнгөж мэндэлсэн хүүхэд мэт бол...зарим хүнд мунхаг хүн мэт санагдсан ч бүү тоо...Сэтгэл зүрхээ далай мэт төсөөллөөр дүүрэг...Эцэст нь өөрийгөө ертөнцийн төв биш гэдгийг гүнээ ухаар...

Цонх мөргөн инээлдэх

Цасны сүүлчийн бүжиг

Гараад ирээ, нисээд ир хэмээнэ

Эртлэн ирээд ажлын цонхоор будрах цасыг харан суухад:

Үй олон цасны бяцхан гарууд намайг даллан дуудах мэт, цонх мөргөн хөхрөлдөн инээлдэх мэт...

Даллан дуудах

Сая сая бяцхан гар

Нисээд ирээ 

Гараад ирээ хэмээнэ... 

Төдөлгүй цонх бид хоёр хөтлөлцөн зах хязгааргүй түг түмэн цастай хамт түгжрэн багшрах хотын дээр бүжиглэх шиг.

Гэхдээ энэ бүхэн тэдгээр цасны сүүлчийн бүжиг. Хэн ч үл анзаарах далд гунигтай гэнэн инээмсэглэлүүд тэнгэрээр нэлэнхүй болжээ...

Цонх бид хоёр хөтлөлцөн ниснэ

Цас, цонх хоёр хөтлөлцөн эргэнэ

Цас, хавар хоёр хөтлөлцөн бүжнэ

Цонх инээнэ

Цас инээнэ

Хавар инээнэ....

Тэнгэрт төрсөн тэдний үхлийн бүжиг гоо сайхны оргилд хүрээд хэн нэгний цув, хацар, шүхэр, малгай, машины цонх, цардмал зам дээр ихэмсгээр мөхнө...

Улиг болсон хямдхан ярианаас залхаад цас мэт эхэмсэг үхэх битүүхэн хүсэл...

Байгаа бүхнээс заримдаа удна.
Хаа сайгүй адилхан амьдрал. Бүх хүн хоёр, нүдтэй нэг хамартай. Өглөө бүр нар нэг л газраас мандана, Цагийн тойрон 12-н тоонд л захирагдана, Идэж байгаа бас ууж байгаа бүхэн үнэндээ нэг л адил. Гоо сайхны тухай ойлголт гомдмоор хэвшмэл, муухай, сайхан, эмгэнэл, инээдэм бүхэн нэгэн хэв шинжтэй цутгамал дүрэмтэй. Хэлээ гаргамаар...
Ийм байдаг, тийм байдаг, ингэх ЁСТОЙ тэгэх ЁСТОЙ хэмээх үгнүүдийг Shift delete хийхсэн.
Тэнгэр, бурхан, там, диваажин, хууль дүрэм бүгд миний мэдэлд, бүгд миний хүслээрррр...чөтгөр аваг...

Цаашид 

---Би---

Уучлаарай. Таны залгасан дугаар ашиглалтад байхгүй...
Та дугаараа шалгаад дахин... эсвэл надтай ярилцаж болно.
- Чи хэн бэ?
- Би “чи” байна аа. Надгүйгээр хэсэг сайхан байсан байх. Юу хийж байв даа?
- Далавч зураад л...
- Юун далавч тэгээд ниссэн үү?
- Ниссэн. Хэтэрхий дээшээ дараа нь далавч шатсан...
- Тэгдэг юм аа. “Зурмал далавч”... одоо тэгээд дахиад зурж байна уу?
- Үгүй ээ цаасаар баг хийж байна. Өөртөө...


Тав хоногийн дараа...
- Байна уу?
- Байна байна. Хэнтэй ярих вэ?
- Өөртэйгөө ярих гэсэн юм аа. Би хаана байна?
- Театрт хошин жүжиг үзэж байна. Их эмгэнэлтэй юмаа.
- Би уйлаад байгаа юм уу?
- Тийм ээ тэр тайзан дээр би гүйж явна...Гартаа лаа барьчхаж.


Дөрөв хоногийн дараа...
- Байна уу?
- Байна байна. Бас л чи юу хаанаас яриад байна аа чи?
- Чиний доторх нарсанд сууж байна...ханан дээр чинь инээмсэглэл зураад л...
- Хавирган дээр гээч. Наана чинь тэгээд ямар байна?
- Хэлэхгүй ээ :) Харин наранд ямар байна?
- Сайхан байна аа. Би энд хонжворт сугалаанд оролцож байна.
- Тэгээд юу хожив?
- Нэг алим хожлоо. Харин энэ алим өтчихсөн байна.
- Ээ хөөрхий энэ гариг шиг үү?
- Мэдэхгүй юм даа. Өтийг нь түүж л байна. Тэгсэн яг над шиг өт тааралдсан шүү.

Гурав хоногийн дараа...
- Байна уу?
- Байна байна. Ингэхэд чи хаанаас яриад байна аа?
- Толин дотор байна харж байна уу намайг?
- Аан харлаа харлаа. Чи ч залуухан юмаа.
- Тийм байна гэж үү. Хаврыг яаж өнгөрүүлж байна даа?
- Би өөртөө үйлчлэх дэлгүүрт л явж байна.
- Юу худалдаж авах гээв?
- Юу ч авахгүй зүгээр, би энд амьдардаг шүү дээ.

Хоёр хоногийн дараа...
- Хөөе би энд байна уу?
- Байна байна.
- Би уйлаад байгаа юм уу?
- Үгүй ээ энэ бол инээмсэглэл.
- Тэгвэл юунаас болж нулимстай инээмсэглээд байгаа юм?
- ҮНЭН, үнэнээс болоод
- Үнэн гэж юу юм бэ?
- Тэр бол гоо сайхан, төгс сайхан
- Би энэ тухай огт мэдээгүй юм байна. Өөр чи юу мэдэх вэ?
- Би юу ч мэдэхгүй гэдгээ л мэднэ.

Нэг хоногийн дараа...
- Ахиад л би байна!
- Мэдээж өөр хэн байх билээ :)
- Наад нүд чинь аймшигтай байна. Юмнаас айгаа юу?
- Айсан айсан өөрөөсөө айж байна!
- Би ч гэсэн чамаас айж байна!
- Намайг байхгүйд чи юу хийдэг вэ?
- Зүүд зүүдэлдэг
- Хар дарсан зүүд үү?
- Тийм ээ амттай “хар дарс” шиг...
- Дарсанд шунах ч муудаа. Үр дүн нь бид хоёр ярилцахгүй болно!
- Сайн л биз. Бид хоёрын ярилцлага дуусахад амьдрал угаасаа дуусна!...
- Одоо чи нэг юм мэдэх хэрэгтэй.
- Юуг?
- Чи бол миний зүүд шүү дээ. Тэгээд бас зүүд яриад байгаа юм даа. Хэ хэ
- Яалаа гэж дээ харин чи өөрөө миний зүүд юм биш үү?
- За за бүр нарийндаа бол бид хоёр түүний зүүд байгаа юм.
- Хэний?
- Чимээгүй ээ. Тэр сэрчихнэ . . .

Бурхан багшийн сүнс хөлгүй их далайд яст мэлхий болон төржээ. Нэгэн өдөр далайд явтал ширүүн салхи үүсэж тэнд явсан хэсэг загасчид давлагаанд өртөн завь нь хөмөрч гэнэ. Яст мэлхий тэдгээр загасчин хүмүүсийг нуруундаа үүрэн олон хоног явсаар арай гэж далайн эрэг дээр гаргаж өгөөд өөрөө ихэд ядран эргийн элсэн дээр хэвтэж байгаад унтаж орхижээ.
Гэнэт сэртэл түүний бие дээр үй олон ялаа батгана шавчихсан арьс махыг нь шимж байжээ.
Харин энэ үед яст мэлхий бодохдоо ”..Би босоод хөрвөөх юм бол энэ олон амьтны амь үгүй болно. Хэрвээ ус уруу орох юм бол олонх нь живж үхэх нь магад . Миний ганцхан амь яах вэ, эдгээр олон амьтдын амь хайран юм даа...” гэж бодоод зориуд хэвтсээр байгаад тэдгээр амьтдыг өөрөөрөө хооллон орчлонгоос явж бурхны хутгийг олжээ...

Нуурын цүнхээлтэй
Сарны гэрэлтэй
Нулимс минь л
Миний өмч …
Яг үнэндээ бол "өмч" гэж огт байхгүй энэ бие минь ч түр зуурын түрээсийн төдий юм. Хаанаас хаашаа явж байгаагаа анзаарах ч хүсэлгүй сарыг дагаад л алхана. Энэ шөнө саран дээр үер буусан байх гэж бодно. Хүмүүсийн тухай санаа алдан алдан алхана. Хүн хүнтэйгээ яаж харьцаж, яаж хандаж болдгийг таньж мэдлээ. Бодох тусам өрөөлийг өрөвдөв. Ай хөөрхий хүн гэж амьтан энд ганцаараа л ирсэн ганцаараа оршиж ганцаараа л оддог юм байна. Хэнийг ч битгий хань тат, хэнд ч битгий хорогд. Явах цаг болоход бид өөрсдийгөө ч орхиод одно. Хэдийгээр эцэг эхээс үүдэлтэй боловч тэд бол өөр хүн /хөндлөнгийн/. Тэдний ачийг хариулах тухай бодох хэрэгтэй болохоос тэднээр амьдарлаа мэдүүлнэ гэдэг юутай өөрөөсөө төөрсөн өрөөсгөл хэрэг вэ.
Амьдрал бол нийтийн унаа төдий юм шиг. Суугаад буухын хооронд сандал суудалд санаархана, хүүхэн шуухан, хүн амьтны эдлэлд шунана. Тэгж яваад буудал андуураад буучихвал юутай тэнэг. Энэ амьдрал бидний зүүднээс ч хийсвэр юм шиг санагдана.

Салхинд хөөгдсөн үүл шиг
Сарниж оддог нас шүү
Усанд тогтсон хөөс шиг
Урваж оддог бие шүү

Бүрхэх сэтгэлд гэрэл оруулах гэж бүтэн өдөр ухаантныг дагав. Тэрбээр:
“Өөртөө хүсэж байгаа бүхнийг
өрөөлд эхлээд хүс
өөрийгөө хайж байгаа бол
өрөөлөөс тольд
Ухаарах номтой
Уйлах нулимстай
Үүрэх зовлонтой
Үнэрлэх үртэй яв
”хэмээх үгсийг өдөржин айлдав...