Одод яасан олон
Орчлон яасан жижиг
Алдаа яасан олон
Амьдрал яасан богино

Шөнө ургадаг цэцгийн үнэр согтоох шидтэй
Мөнх урсдаг түүний нулимс улаан өнгөтэй

Орчлонгийн хүсэл хүжийн үнэр мэт хэврэг
Очих газар бүгдийнх ямхын төдий нэг л цэг

Санаа алдахын төдий мултран унах
Сүүлчийн тэр навч
Сарны гэрлээс зүүгдэн саатав.

Буйдхан тосгонд нэг удаа очиж билээ
Буцаад тэнд очих замаа мэддэг ч болоосой

Ваар хэдий хоосон ч агаараар дүүрэн
Сэтгэл хэдий хол ч ганцаардлаар дүүрэн
Огторгуй хэдий хязгааргүй ч одоор дүүрэн
Орчлон хэдий баян ч хоосноор дүүрэн

Харанхуйн гүнд сэнсрэгч энэ гаригийн бөөс бид
Хар өнгөөс айж, бараан шүлгээс зугтаад яах билээ