Намайг үнс бороо минь
Навчийг үнс дусал минь
Үүлэнд төрдөг чиний
Амьдрал үнсэлт
Үнсээд мөхөх чиний
Маргааш би.

Хаанаас хаанаас би чамайг миний тэнгэр байхаар дуудсан юм бэ?
Хамгийн сүүлчийн шаргал навчаар зүрхээ сольё
Хаанаас хаанаас энэ намар цагийн салхи үлээнэ вэ?...

Чимэг зүүсгэлт гялгар охидын
Чихрийн цаас шиг ярианаас залхав
Чимээгүй байх нь юутай энгийн

Тэндхийн одод гар сунгах төдий ойрхон
Тийм хурц тийм гүн нүдийг өөр хаана ч харахгүй
Тийм болохоор би тэндээс зугтаасан
Тэнд нар мандах нь уран зураг шиг
Тийм удаан тийм тод инээмсэглэлийг өөр хаана ч хараагүй
Тийм болохоор би тэндээс зугтаасан
Тэндхийн бүхэн тэндхийнх байсан
Тийм болохоор би тэндээс зугтаасан

Хамаг зүйл
Одоо цаг дээр
Орон зай
Оддыг гэрэл
Хамаг зүйл
Одоо цаг дээр
Ус дуслах чимээ
Уул ургах үзэгдэл
Улаан цусны өнгө
Хамаг зүйл
Одоо цаг дээр
Ухаан санаанд минь
Оргүй хоосон

Сэндийчигдэн буй газрын чинь орь дуу бүхэн
Сэтгэл болоод биед минь яр шархыг үүсгэнэ
Ширгэж буй голуудын чинь сүүлчийн амьсгаа бүр
Эргэж хэзээ ч арилахгүй гүн сорвийг үлдээнэм
Л.Өлзийтөгс

Гудамжны эсрэг талаас
Гучин зургаан нүд намайг ширтэнэ
Өнгө өнгийн алаг эрээн нүднүүдээс
Өөрийгөө олж харна...