Сэндийчигдэн буй газрын чинь орь дуу бүхэн
Сэтгэл болоод биед минь яр шархыг үүсгэнэ
Ширгэж буй голуудын чинь сүүлчийн амьсгаа бүр
Эргэж хэзээ ч арилахгүй гүн сорвийг үлдээнэм
Л.Өлзийтөгс

Гудамжны эсрэг талаас
Гучин зургаан нүд намайг ширтэнэ
Өнгө өнгийн алаг эрээн нүднүүдээс
Өөрийгөө олж харна...

...Нам гүм нам жим
Уулс шарлаад навчсын түрүүч газарт ганц нэгээрээ
Усархаг хүйтэн бороо жиндүүхэн намар үнэртэнэ
Уулзах өдрөө дахин хүлээх дүлий ганцаардал
Уртаас урт замын голд хөл нүцгэн алхана
Нам гүм нам жим...

Өөрийн хүслээр
Өргөстэй замаар
Гучин хором
Гутлаа чирэв

Үлдсэн мөчүүдэд
Үлгэрийн орноор
Үүлэн дээгүүр
Дүүлэх болтугай.

Улаан тэнгэр

...Тэнгэрт улаан гал дүрэлзэж
Тэнэг хүмүүс диваажинг шатаачихжээ
Хамаг жүжиг ингээд л дууслаа
Хар утаан хөшигний цаана браво… браво...

Унтарсан

Хаалга, Чивас бид гурав чимээ чагнаад л
Харанхуй шөнөөр чамайг хүлээсэн
Мартагдсан гэдгээ мэдэж байсан ч
Магадгүй л юм гэж бодсон
Найдваргүй найдвар ганц гэрэлтэй цонх минь
Наашаа ирэх замыг чинь тосон анивчсан
Хаашаа явсныг чинь мэдэхгүй ч
Харанхуй хүлээлт минь гэрэлтэй байсан...

Сандалтай зүүд

Олон жил ашиглаагүй
Хуучин халуун усны газар
Шалаар нь өлбөрч үсэн жоомнууд
Ханаар нь эгнүүлсэн тавьсан түшлэгтэй модон сандлууд
Модон сандлууд надад ямар нэгэн гунигт түүх ярина
Ярилцах тусам тэд сандал биш хүн болж хувирна...
Миний танил хүмүүс энд хоригдож байгаа бололтой...сэрэв.2010.06.16