Урьд шөнөжин тасартал уугаад, гаргаад
Ухаан санаа минь шартчихсан, хоосон
Холдож ойртох мэдрэмжүүд минь даарч бээрээд
Хаврын салхинд онгорхой орхисон хаалга шиг савлана.
Навчаа хийсгэж дууссан моддоос өөр
Миний гэх юм байхгүй болсон ч
Нартай наргүй амьдарч болмоор энд
Хар шилнийхээ цаанаас бусдыг ажиглаад
Бээрсэн шувуудтай хамт хотоор алхаж, зорчин яваад
Мөчир тоолж, навч сөхөж явсан өдрүүдээ бодох нь
Мөн ч гэнэн согтуу, солиотой, гайхалтай галзуу сайхан.
Эзгүйрч хоосрох эрх чөлөөний үнэр нь таалагдаж
Ийм л энгийн сайхан, дарсны хундага шиг шинэхэн
Харуусахгүй, харамлахгүй дахин төрсөн мэт
Халтар, хөлстэй малгайгаа үнэртээд нарны өөдөөс
Дээвэр дээр суугаад зуу татмаар
Ганцаараа

Шаналсан тэнгэрийн элч

Хүн төрөлхтний шинэхэн улаан цус
Тэнгэрийн элчийн цагаан далавчин дээр дусахад
Аньсан шарх нь
Ахин сэдэрлээ
Тэнгэрийн элч тэр өнгийг харалгүй
Далавчаа дэвнэ
Тэнд улаан толбо бүүдийнэ
Хөх тэнгэрийн элчийн санаанд ч ороогүй газар
Хүн амьдарсаар
Хүсэл тэмүүлэлт элчийн мөргөлийн цагаар
Халин оддог юм бид
Мод нов ногооноор хучуулж
Далай цэв цэнхэрт уусдаг юм
---Шүнтаро Таникава----

Гилийн тамга шиг нүдтэй миний эмээ
Гэнэт гэнэн шөнө зүүдээр минь шагайж
"Амьдрал богино байх нь үнэтэй" гэж
Амаа нээлгүйгээр надад хэллээ

Миний энэ хүний бие
Зогсоол амьдралын морин тэргээр
Зорчин явагч, эрхэм сонсогч.
Миний энэ хүний бие
Оргүй хоосонд ээнэгшин дасчхаад
Орхиж чадахгүй зүрхээ ухагч.
Миний энэ хүний бие
Сарны гэрэл шиг хуурмаг зүйлээс
Сармисны үнэр шиг жийрхэн холдогч.
Миний энэ хүний бие
Тулааны дараах шархны боолтоор
Туслах дүрийг орлуулан тоглогч
Миний энэ хүний бие
Хэвтрийн хотод л байж болох
Хэрэггүй зүйлсийг эндээс хайгч.
Миний энэ хүний бие
Цаасан малгайгаар гангарч
Хөөсөн чихрээр дайлагч

Амьдрал заримдаа
Хогийн саванд лааз шидээд
Хорхог идэж, архи уух...

Согтуурал дутагдан зүрхээ мэрж суухад
Сонгино арилгах таатай санагдав

Мартагнал чамд сөгдөе
Маргааш намайг ч бас залиг даа чи...