Навч унах
Цаг цохилох чимээ
Надад нэг өнгөөр сонсогдоно

Байхгүй үнэний төлөө
Байхгүй худлыг үрэх нь
Байж болох үнэн мэт

Голын цаадах ногооны талбайд
Ганцаар өнждөг тэртээх өдрүүд минь
Гаргаж хэлэмгүй шүлгийн мөрүүд шиг

Хулсан лимбээр гэгээн аялгуу эгшиглэх үдшээр
Хуримын даашинзтай сүмийн шувуу уйлах нь
Шөнийн бороонд цонхоор өнгийх дэнлүүний гэрэлд
Шүлгийн мөрүүд хацар дээгүүр гялбан урсах шиг

Сарны гэрэлд шоронгийн дуулал
Хаа нэгтээ харгалзагчийн тухай шивнээн
Ороо нохдын гүйдэл шиг л
Халамцуу тэдний янжуурын цог
Нуран унасан итгэл минь
Өвлийн жавартай шөнийн цонх
Үнэнээр дүүргэсэн бакалтай хүйтэн ус
Түлхэж унагах, орхиж нисэх
Түр азнах, харзнах хэ хэ
Урвалт шарвалт, учирлал ятгалга
Өчүүхэн бодлын эхүүн үнэртэй
Өрөвдөм бардам утсан хүүхэлдэй чамд
Толгой гудайн мэхийе
Тоглосон жүжиг чинь төгс байлаа

Чимээгүй хотын утаан дунд инээмсэглэл ч тааралдахгүй
Чийдэнгийн шар гэрэлд гараа эгээд ч дулаацахгүй
Золбин нохдын ороо шиг энэ өвөл дуусвал
Зоргоор хөвөх үүлсийг харж сэргэх юмсан.

Нам үелзэл мянган жилээр урсана
Нар сарны эргэлт галзуурмаар удаан хөвөрнө
Нас үсэнд минь цус дутагдан сульдаж
Надад тэсрэлт зүүдлэгдсээр л ...